Í upphafi Kaleidoscope verkefnisins hittum við samstarfsaðila okkar til að íhuga sameiginlegu ábyrgð okkar meðan á framkvæmd verkefnisins stendur með ungum Evrópubúum í Austurríki, Þýskalandi, Kýpur, Portúgal, Íslandi og Írlandi.

Á sérstöku námskeiði á upphafsfundinum skoðuðum við sameiginlega hvað það þýðir í raun og veru að vinna með ungu fólki – sérstaklega aðilum sem standa frammi fyrir áskorunum í félagslegri aðlögun – á öruggan, virðulegan og valdeflandi hátt. Við kortlögðum hugsanlegar áhættur í mismunandi aðstæðum – allt frá tungumálaörðugleikum, áföllum og einangrun til útlendingahaturs, stöðu sem ólöglegur innflytjandi eða takmarkaðs aðgengis að þjónustu. Jafnframt voru hagnýt mál eins og samgöngur og stafrænt öryggi skoðuð.

Námskeiðið, sem var leitt af Rida Arif frá EDUCULT, fjallaði um hagnýtar spurningar: Hvernig sköpum við rými þar sem ungmenni finna fyrir öryggi til að taka þátt – og nægilegu frelsi til að hætta við þátttöku? Hvernig bregðumst við við ef einhver segir frá skaða? Hvernig lítur menningarleg næmni út í reynd? Samstarfsaðilar miðluðu raunhæfum hugmyndum: að setja sameiginlegar reglur í upphafi hvers tíma, tryggja réttinn til að hætta við þátttöku hvenær sem er, bjóða upp á nafnlausa endurgjöf, undirbúa öruggar tilvísunarleiðir, iðka virka hlustun og beita nálgun sem miðast við þolendur. Námskeiðið gerði það ljóst að öryggi mótast af daglegum ákvörðunum í því hvernig við höfum samskipti, leiðum og bregðumst við.

Á grundvelli þessara skoðanaskipta setti EDUCULT drög að stefnu Kaleidoscope um vernd ungmenna, sem allir samstarfsaðilar gáfu síðan endurgjöf um áður en lokahönd var lögð á stefnuna. Niðurstaðan er sameiginlegur rammi sem endurspeglar bæði sameiginleg gildi okkar og mismunandi veruleika okkar eftir þjóðum. Hún gerir meginreglur um aðlögun, upplýst samþykki, trúnað, menningarlega næmni og áfallavitund að verklegum leiðbeiningum fyrir starfsemi okkar.

Fyrir verkefni eins og Kaleidoscope, þar sem ungmennum er boðið að deila reynslu, sköpunargáfu og sjónarmiðum, er traust allt sem skiptir máli. Stefna okkar minnir okkur á að þýðingarmikil þátttaka getur aðeins átt sér stað þegar ungmenni finna fyrir virðingu, að á þau sé hlustað og þau séu vernduð.